شخصیت معنوی امام رضا(ع)

 

» زهد و عبادت امام رضا(ع)

يک نمونه از فضايل امام رضا عليه‏السلام اين است که از دنيا چشم پوشيده و از لذايذ و تزيينات آن روي گردانده بود.
راويان مي‏گويند که امام رضا عليه‏السلام هميشه لباسي ابريشمي به تن داشت، سفيان ثوري امام را ديد و او را براي پوشيدن چنين جامه‏اي سرزنش کرد و گفت: فکر مي‏کنم بهتر است لباسي ارزان‏تر از اين بپوشي.
امام در جواب، به آرامي دست او را گرفت و بر آستين خود نهاد تا آن را لمس کند. در اين هنگام سفيان لباس خشن را در زير لباس ابريشمي امام احساس نمود و امام فرمود: اي سفيان، ابريشم براي مردم و لباس خشن براي حقيقت خداست.(1)
گوشه‏گيري از دنيا از برجسته‏ترين صفات امام رضا عليه‏السلام بود. تمام راويان متفق القولند که وقتي آن حضرت وليعهد مأمون شد، هيچ توجهي به جنبه‏ي قدرت و عظمت آن نداشت که مردم نسبت به سلطان نشان مي‏دهند.
حضرت رضا عليه‏السلام هر سه روز يک ختم قرآن انجام مي‏داد و مي‏فرمود اگر بخواهم در کمتر از سه روز هم مي‏توانم يک قرآن ختم کنم و ليکن هنگامي که به آيات توجه مي‏دهم تفکر و تدبر مي‏کنم که اين آيه در چه موضوعي فرود آمده و در چه وقتي نازل شده است و لذا قرآن را در هر سه روز يک دور قرائت مي‏کنم.(2)
همچنين آن حضرت بسيار روزه مي‏گرفت و روزه‏ي اول و وسط و آخر ماه از وي ترک نمي‏شد و مي‏فرمود روزه داشتن در اين سه روزه مثل اينست که انسان هميشه روزه است.(3)
از اباصلت روايت شده که گفت من وارد سرخس شدم و رفتم در آن خانه‏اي که حضرت علي بن موسي الرضا عليه‏السلام در آنجا زنداني بود و از زندانبان اذن دخول خواستم، وي در جوابم گفت تو دسترسي بدان حضرت نخواهي داشت گفتم چرا؟
گفت چه بسا مي‏شود که امام رضا عليه‏السلام در هر شب و روزي هزار رکعت نماز مي‏خواند و فقط در ساعت اول روز و قبل از زوال ظهر و موقعي که آفتاب‏زده مي‏شود از نماز دست مي‏کشد و در محل نماز خواندن خويش نشسته با خداي خود مناجات مي‏کند.
گفتم در همين اوقات از آن بزرگوار براي من اجازه‏ي شرفيابي. بگير وقتي او براي من اذن دخول حاصل کرد و به حضور آنحضرت مشرف شدم ديدم امام عليه‏السلام در مصلاي خويش جلوس کرده و همچنان در حال تفکر است.(4)
----------------------------------------
پي نوشت:
1ـ حياه الامام محمد الجواد، ص 39.
2ـ ترجمه‏ي اعلام الوري ص 438.
3ـ ترجمه‏ي اعلام الوري ص 438.
4ـ ستارگان درخشان جلد 10 ص 16 - عيون اخبار الرضا جلد 2 ص 183.