Ya Razi :::: یا رضی

نمي‏دانم چرا از او خوشم نمي‏آمد، هميشه يک حالت تنفر نسبت به او داشتم. سعي مي‏کردم، هيچ وقت با او روبرو نشوم. ريشه‏ي اين کينه از آن روزي پيدا شد، که «آقا علي بن موسي الرضا» براي امامت و هدايت مردم برگزيده شد.

روزي در حالي که «آقا» از کنارم مي‏گذشت و من هم بخاطر حضور دوستانم جرأت گفتگو با او را پيدا کرده بودم از ايشان خواستم تا با يکديگر پيرامون مسائل اعتقادي بحث و گفتگو کنيم. مدتي بحث به طول انجاميد اما من قانع نشدم، وقتي «آقا» از جلسه خارج شد، از دوستم تميم خواستم که دنبالم بيايد. 

تميم گفت: عبدالله کجا مي‏روي؟ 
 
گفتم «آقا» را تعقيب مي‏کنيم. 

مدتي دنبال ايشان رفتيم. او همچنان کوچه‏هاي شهر را پشت سر مي‏گذاشت و هر کسي به او مي‏رسيد به او سلام مي‏کرد و احترام مي‏نمود، تا سرانجام به حومه شهر رسيد و صحرا نمايان شد.

ما همچنان زير آفتاب بوديم و مراقب «آقا». ناگهان نوزاد آهويي از لابه‏لاي درختچه‏هاي بيابان ظاهر شد. حيوان زيبايي بود! به اين سو و آن سو مي‏جهيد و بسيار چست و چابک بود، بدنش زير نور خورشيد، با رنگ طلايي‏اش مي‏درخشيد و چشم هر بيننده‏اي را به خود خيره مي‏کرد، با چشمان درشت خود، وقتي به ما نگاه مي‏کرد صميميت و صفا از آن مي‏باريد. با اشاره «آقا» حيوان به سوي او دويد، آن قدر جلو رفت تا کنار او قرار گرفت. «آقا» با دستان پر مهرش بر سر و روي آهو دست مي‏کشيد و حيوان را نوازش مي‏کرد، آنگاه آن را به خدمتکارش سپرد. 

«آقا» گفت: اين حيوان مي‏گويد: وقتي من در صحرا مشغول چريدن بودم و شما به من اشاره کرديد، آرزوي من اين بود که شما مرا قرباني کنيد و از گوشتم استفاده کنيد و حالا که مرا رها مي‏کنيد غمگين شدم!